باغزل در ایستگاه

تنها عشق

همه هستی برایت نیست جز خوابی ،مگر با عشق

سعادت را کلید در نمی یابی ، مگر با عشق

نمی بیند به خود دل های غمگین ، چهره های زرد

طراوت ، روشنی ، سبزی و شادابی ، مگر با عشق

کجا گردد چو دریا ، ساده و پویا ، وسیع و سخت

در این قرن تجدد ، روح مردابی ، مگر با عشق

در این گرداب بی شرمی ، نمی یابی ز آسیبش

تو از دریای ظلمت ، ره به پایابی ، مگر با عشق

در این وحشت سرای ظلمت اندود شب تاریخ

چگونه آسمان دل شود آبی ؟، مگر با عشق

شعر از کتاب (باغزل در ایستگاه ) ص ۴۳